Een mentor zei me ooit: ”Een kunstenaar ben je pas wanneer je dagelijks met je kunst bezig bent.” Ik stel vast dat ‘het leven zelf’, de opleiding is die ik volg, één die nooit ophoudt. Waar naartoe, welke kant op?
Het oog luistert
Het oog herkent meer dan het zeggen kan en begrijpt meer dan het ziet
Het uur dat kleur gaat slapen (120x100) (vierluik)
De droom (120x100) (vierluik)
Het oog luistert
Het uur dat kleur gaat slapen (120x100) (vierluik)
De droom (120x100) (vierluik)
‘Onbeschreven onbereikbaar’
Paul Cézanne brengt me op eenzame hoogte, beneden aan de voet van zijn ‘Montagne Sainte Victoire.’ De berg hult zich in onbereikbaarheid en verschuilt zich in zijn vorm. Ik haal hem dichterbij, als een onbeschreven blad, geplooid in de vorm van een papieren hoed. De gebruikte pigmenten zijn vanuit de streek nabij de berg. Cézanne schilderde de berg 86 keer. “Kunst plaatst ons in een staat van genade.” (Cézanne) De Mont Sainte Victoire blijft voor altijd ‘zijn’ berg.
Onbeschreven (100x100)
De Berg in de steen
De Denker
VICTOIRE
‘Onbeschreven onbereikbaar’
Paul Cézanne brengt me op eenzame hoogte, beneden aan de voet van zijn ‘Montagne Sainte Victoire.’ De berg hult zich in onbereikbaarheid en verschuilt zich in zijn vorm. Ik haal hem dichterbij, als een onbeschreven blad, geplooid in de vorm van een papieren hoed. De gebruikte pigmenten zijn vanuit de streek nabij de berg. Cézanne schilderde de berg 86 keer. “Kunst plaatst ons in een staat van genade.” (Cézanne) De Mont Sainte Victoire blijft voor altijd ‘zijn’ berg.
Onbeschreven (100x100)
De Berg in de steen
De Denker
VICTOIRE
‘Onbeschreven onbereikbaar’
Paul Cézanne brengt me op eenzame hoogte, beneden aan de voet van zijn ‘Montagne Sainte Victoire.’ De berg hult zich in onbereikbaarheid en verschuilt zich in zijn vorm. Ik haal hem dichterbij, als een onbeschreven blad, geplooid in de vorm van een papieren hoed. De gebruikte pigmenten zijn vanuit de streek nabij de berg. Cézanne schilderde de berg 86 keer. “Kunst plaatst ons in een staat van genade.” (Cézanne) De Mont Sainte Victoire blijft voor altijd ‘zijn’ berg.
Onbeschreven (100x100)
De Berg in de steen
De Denker
VICTOIRE
M Moments
M Moments
M Moments
Bestaat de maan als niemand kijkt
Wat is de werkelijkheid? Het visualiseren, verbeelden of beschrijven met woorden is niet het werkelijke ding. Ik wil de werkelijkheid niet beïnvloeden. Maar hoe kan ik al schilderend ‘niet’ ingrijpen of ‘niet’ beïnvloeden, terwijl alles wat ik doe een ingreep is? Om de werkelijkheid te ervaren moet ik er op uit trekken, de reis alleen met mezelf ondernemen. Moet je niet verloren zijn om te kunnen ontdekken? Als iedere vorm van voorkeur ophoudt te bestaan, ligt daar de vrijheid. Geen enkel systeem kan je dat aanbieden, dan verlies je het initiatief en alle ‘rechtstreekse’ waarneming. Waar geen antwoorden zijn toont zich mogelijks een nieuwe vraag. Een ongekende vraag is als een ongekend, onbetreden gebied, vergelijkbaar met de wildernis. De wildernis zet altijd een stap terug als wij haar betreden. Door wild en ontembaar te blijven draagt ze zorg voor ons. De schilderijen blijven me altijd een stap voor, ze geven nooit alles prijs. Het enige wat ik heb is het moment, dichter bij het ongekende kan ik niet komen. Enkel een klein tipje van de sluier wordt opgetild en het mysterie wordt steeds maar groter. ‘De natuur houdt ervan zich te verbergen’ (Heraclitus)
Het gouden uur (100x100)
Het gouden uur (100x100)
Ook water kan wolken dragen (100x100)
Het wolkje en de visser (80x100)
De Kathedraal (100x100)
Tweede kans? (80x100)
Sluier (120x100)
Let’s meet halfway (70x100)
De weg van het water (80x100)
De weg van het water (80x100)
Bestaat de maan als niemand kijkt
Het gouden uur (100x100)
Het gouden uur (100x100)
Ook water kan wolken dragen (100x100)
Het wolkje en de visser (80x100)
De Kathedraal (100x100)
Tweede kans? (80x100)
Sluier (120x100)
Let’s meet halfway (70x100)
De weg van het water (80x100)
De weg van het water (80x100)
De draaglijke lichtheid van vogels
Er was geen plan Het begon allemaal op een wandeling. Drie Kraaien keken me aan vanop een bunker. Op een los velletje papier schilderde ik met zwarte inkt de waarneming. Ik deelde het beeld met iemand heel bijzonder, zo kwam er een kleine vertelling bij. De volgende dag was er een Zilverreiger die het donkere winterbos invloog… Ik schilderde de waarneming en deelde ze opnieuw… Kijken, schilderen en delen werden een ritueel. Delen werd vermenigvuldigen, door de belofte om een jaar lang iedere dag een vogel-waarneming in beeld te brengen. Zwarte inkt werd kleur op de dag dat de groenling zich toonde. ‘Ze zaaien en ze maaien niet, de vogels.’ We hebben enkel nu, daar zijn vogels meester in.
De vogelfluiter (80x100)
Nearly There (120x100)
Zicht op de tentoonstelling. 365 vogels, schilderijen en beelden. 365 vogels (20x22 cm)
De draaglijke lichtheid van vogels
De vogelfluiter (80x100)
Nearly There (120x100)
Zicht op de tentoonstelling. 365 vogels, schilderijen en beelden. 365 vogels (20x22 cm)